Blog

Kariyerinizin başında CV'nizi teknik yetkinliklerle (HPLC, PCR, Mikrobiyoloji) doldurmaya odaklanırsınız. Ancak iş görüşmesine gittiğinizde, özellikle çok uluslu firmalarda veya tehlikeli kimyasallarla çalışan tesislerde (Petrokimya, İlaç), İK uzmanlarının ve Laboratuvar Müdürlerinin aradığı kritik bir özellik daha vardır: Güvenlik Bilinci (Safety Mindset).

Laboratuvarlar, bilimin üretildiği merkezler olduğu kadar, doğru yönetilmediğinde ciddi risklerin barındığı çalışma alanlarıdır. 2008 yılında UCLA (University of California, Los Angeles) laboratuvarında yaşanan ve genç bir araştırmacının ölümüyle sonuçlanan t-Butyllithium kazası, dünyada "Akademik Laboratuvar Güvenliği" algısını kökten değiştirmiştir.

Bir iş görüşmesine gittiğinizde veya işe başladığınızda, teknik becerilerinize (pipetleme, cihaz kullanımı vb.) odaklanırsınız. Ancak sizi işe alan Laboratuvar Müdürü veya Kalite Güvence (QA) Yöneticisi için çok daha kritik, genellikle sözlü olarak sorulmayan ama gözlemlenen "gizli" bir yetkinlik kriteri vardır: Dokümantasyon Disiplini.

Bilimsel araştırmanın ve endüstriyel analizin temel taşı "Tekrarlanabilirlik"tir. Bir deneyin veya analizin başka bir uzman tarafından, başka bir zamanda, aynı şartlarda tekrarlanabilmesi ve aynı sonucun alınabilmesi, o çalışmanın bilimsel geçerliliğinin tek şartıdır. Bu şartı sağlayan, süreci adım adım anlatan yegane araç ise Dokümantasyondur.

Kariyerinizin başındayken odaklandığınız şeyler bellidir: "HPLC kullanmayı öğreneyim", "PCR yapabileyim", "Sertifika toplayayım". Bunlar, bir laboratuvara giriş biletinizdir. Ancak o kapıdan girdikten sonra, kariyer basamaklarını ne kadar hızlı tırmanacağınızı belirleyen şey teknik bilginizden ziyade "Kalite Vizyonunuz" olacaktır.

"Kalite" kelimesi, günlük hayatta genellikle "lüks" veya "pahalı" olanı tarif etmek için kullanılır. Ancak bilim ve endüstri dünyasında kalite, çok daha somut ve ölçülebilir bir kavramdır: "İsteklere Uygunluk" (Crosby) veya "Kullanıma Uygunluk" (Juran).

Kariyer portallarında "Kalite Kontrol Analisti", "Ar-Ge Uzmanı" veya "Laboratuvar Sorumlusu" ilanlarını incelediğinizde, değişmez bir maddeyle karşılaşırsınız: "Analitik Metot Validasyonu ve Verifikasyonu süreçlerine hakim."

Analitik kimya laboratuvarlarında üretilen her veri, bir kararın temelini oluşturur. Bir ilacın piyasaya sürülmesi, bir gıdanın güvenli ilan edilmesi veya bir çevresel numunenin "temiz" kabul edilmesi, laboratuvar sonuçlarına bağlıdır. Bu kadar kritik kararların dayandığı analiz yöntemlerinin güvenilirliği nasıl kanıtlanır? Cevap: Analitik Metot Validasyonu.

Üniversite sıralarında Biyoloji, Kimya, Gıda Mühendisliği veya Biyomedikal bölümlerinde okurken ELISA tekniği genellikle bir dersin küçük bir bölümü olarak işlenir. Ancak mezun olup iş ilanlarına baktığınızda, özellikle Ar-Ge, Kalite Kontrol (QC) ve Klinik Tanı laboratuvarlarında "ELISA, Western Blot ve PCR tekniklerine hakim" ibaresinin neredeyse bir standart olduğunu görürsünüz.

Laboratuvar teknolojileri son 50 yılda baş döndürücü bir hızla gelişse de, 1971 yılında Engvall ve Perlmann tarafından literatüre kazandırılan ELISA (Enzyme-Linked Immunosorbent Assay), hassasiyeti, özgüllüğü ve yüksek verimliliği (high-throughput) sayesinde tanı ve araştırma laboratuvarlarının "Altın Standardı" olmaya devam etmektedir. Radyoimmünoassay (RIA) yönteminin radyasyon risklerini ortadan kaldırarak geliştirdiği bu teknik, bugün femtogram seviyesindeki analitlerin tespitine olanak tanımaktadır.